پایههايِ اجراي گروهی و کنسرت به شیوه معاصر را در شکل گیريِ انجمن اخوت و تصنیفِ پیش درآمدهايِ درویشخان، می توان جستجو کرد. بافتِ موسیقی در این اجراها به صورتِ منفک یک بوده است.
با تاسیس هنرستانهاي موسیقی و پس از آن، بازگشتِ فارغ التحصیلانِ کنسرواتوارهايِ کشورهاي غربی به ایران، بافتهاي پلیفونیک به همراه سازها و ارکستراسیون غربی هم موردِ استفاده قرار میگیرند و ارکسترهایی با تلفیقِ سازهاي غربی و ایرانی ظهور پیدا میکنند. با شکلگیريِ مرکزِ حفظ و اشاعه موسیقیِ ایرانی و در پیِ آن، کانونِ چاوُش بار دیگر استفاده از سازهاي مختصِ موسیقیِ ایرانی اهمیتِ بیشتر پیدا کرده و شیوههايِ دیگري از استفاده از بافت رواج پیدا میکند.
چهار شیوه برای تنظیم ملودي در موسیقی ایرانی وجود دارد
به طورِ کلی و با اندکی اغماض میتوان گفت که در تمامیِ بافتها همیشه محوریتِ یک خطِ ملودي وجود داشته است و ایده و تمِ اولیه یک ایده ملودیک بوده است که بافتهاي گوناگونی را برايِ آن در نظر گرفته اند. عموما به این شیوه هايِ ایجادِ بافت برايِ یک ملودي “تنظیم” میگویند. میتوان شیوههايِ رایج تنظیمِ موسیقیِ ایرانی را به چهار دسته تقسیم نمود:
- تقسیمِ سازها به دو گروهِ کششی نی و کمانچه) و مضرابی (تار وسنتور و عود و رباب و قانون) و تقسیمِ جملات بین این دو گروه به صورتِ سؤال و جواب (بسیاري از اجراهايِ گروهِ اساتید به سرپرستی استاد پایور در این شیوه قرار میگیرد.
- استفاده از یک خطِ ملودیکِ اصلی و یک خطِ باسِ پر تحرك که معمولا تارباس و عود و رباب این خط را مینوازد (بسیاري از اجراهاي کانون چاوش در این شیوه قرار دارد).
- بسیاري از موسیقیدانانِ دیگر در این شیوه قرار میگیرد.
- هارمونیزه کردن با استفاده از بنیانهايِ علمیِ موسیقیِ غرب و شناختِ موسیقیِ ایران و بهره بردن از شیوهها و تجربیاتِ شخصی، خصوصا در هارمونی و تلفیقِ سازه
