پرويز مشكاتيان متولد 24 ارديبهشت ماه سال 1334 در شهر نيشابور بود. وی يكی از اساتيد و پژوهشگران بسيار برجسته موسيقی ايرانی بود علاوه بر اين او را بايد يكی از بزرگترين آهنگسازان و نوازندگان سنتور دانست. يكی از مهم ترين كارهايی كه استاد مشكاتيان انجام دادن تطبيق شعر نيمايی با موسيقی اصيل و كلاسيك ايرانی بود به علاوه اينكه ايشان در تربيت نوازندگان و فعالان موسيقی نقش بسزايی داستند.
اگر بخواهيم نگاهی كلی و گذرا نسبت به زندگینامه استاد پرويز مشكاتيان داشته باشيم بايد گفت كه ايشان مباحث اوليه و پايه موسيقی را در سن 6 سالگی از پدرشان آموختند و اولين اجرا يا به نوعی كنسرت خود را در سن 8 سالگی در گردهمايی دانش آموزان مدرسه امير معزی نيشابور برگزار كردند. بعد از اين اجرا، ايشان به دفعات متعدد در فستيوال موسيقی كه در اردوگاه رامسر برگزار می شد شركت كردند و چندين بار موفق به كسب رتبه برتر شدند.
در سال 1353 در دانشكده هنرهای زيبا دانشگاه تهران پذيرفته شدند و هم زمان به آموزش رديف مبانی موسيقی و البته موسيقی ايران نزد اساتيدی همچون سعيد هرمزی، محمد تقی مسعوديه، عبدالله خان دوامی و يوسف فروتن پرداخت. علاوه بر اين در سال 1354 به همكاری با مركز حفظ و اشاعه موسيقی به عنوان مدرس و نوازنده سنتور پرداخت وبه عنوان سرپرست گروه زير نظر دكتر داريوش صفوت به فعاليت پرداخت؛ همچنين در كنار اين آموزش ها و فعاليت ها همراه با خوانندگان مختلف به اجرای كنسرت پرداخت.
در سال 1356 گروه عارف را تشكيل داد و در همان سال در يك آزمون موسيقی به نام باربد كه به ابتكار استاد نور علی برومند برگزار می شد شركت كردند و موفق شدند به صورت مشترك با پشنگ كامكار به رتبه نخست نوازندگی سنتور دست يابند.
استاد پرويز مشكاتيان در سال 1356 زير نظر هوشنگ ابتهاج همكاری با راديو را آغاز كردند اما يك سال بعد و به علت حادثه 17 شهريور سال 1357 از راديو استعفا دادند و يك مجموعه تحت عنوان چاووش را با همكاری اعضای گروه عارف تشكيل دادند؛ دراين موسسه با همكاری شهرام ناظری تصنيف مرا عاشق را با بهره گيری از شعر مولانا ساختند.
استاد مشكاتيان از سال 1358 تا سال 1367 با محمدرضا شجريان همكاری داشتند و در طی اين مدت آثاری بی بديلی از جمله بيداد، آستان جانان، سر عشق، نوا و دستان را كار كردند. به جز سر عشق در مابقی آثار پرويز مشكاتيان به عنوان آهنگشاز و نوازنده سنتور حضور داشت، در سر عشق استاد به عنوان نوازنده سه تار فعاليت كردند.
از سال 1367 اتفاقات ديگری را در عرصه هنری رقم زدند و با خوانندگان ديگری از جمله شهرام ناظری ( آلبوم لاله بهار)، علی جهاندار (آلبوم صبح مشتاقان)، عليرضا افتخاری (مقام صبر)، ايرج بسطامی ( موسم گل، افشاری مركب، مژده بهار، وطن من) حميد رضا نور بخش (كنسرت گروه عارف) و حميدرضا نور بخش همكاری كردند.
يكی از نقاط عطف هنری پرويز مشكاتيان را بايد حضور در جشنواره موسيقی روح زمين دانست كه موفق شدند در اين جشنواره به مقام نخست دست پيدا كنند. از سال 1376 فعاليت های موسيقی خود را محدود كردند و به نوعی يك سكوت هنری را آغاز كردند كه در همين راستا كنسرت و انتشار آلبوم را متوقف كردند؛ اين رويه تا سال 1384 امتداد يافت تا اينكه در تابستان همين سال بحث تشكيل مجدد گروه عارف پيش آمد كه در همين راستا كنسرتی در تالار كشور همراه با شهرام ناظری برگزار كردند. البته در همين سال استاد مشكاتيان كه حدود يك دهه روابط خوبی با محمد رضا شجريان نداشتند در اين سال دوباره روابط صميمی و مسالمت آميز را از سر گرفتند. در سال 1386 و در مراسم جشن خانه موسيقی به پاس خدماتی كه ارائه دادند از ايشان تقدير به عمل آمد.
سر انجام در سال 1388 و در سن 54 سالگی استاد پرويز مشكاتيان به علت مشكلات و نارسايی های قلبی در منزل خود فوت كردند و دار فانی را وداع گفتند. او را بايد استادی دانست كه در عرصه موسيقی هيچگاه نظيری نداشت و همواره همچون ستاره ای درخشان بر سپهر موسيقی ايران خواهد درخشيد.
