تاریخ پیدایش موسیقی  به طور دقیق قابل تخمین نیست. تاریخ پیدایش موسیقی قدمت بسیاری از دوران ما دارد. این رشته هنری ارتباط ویژه‌ای با الهه‌های هنر دارد. واژه موزیک از کلمه موزیکا و از کلمه موز مشتق شده است. این واژه به ریشه‌های یونان باستگان باز‌می‌گردد. یونانیان به خدای موسیقی و هنرهای زیبای خود آپولون می‌گفتند که نُه با فرشته خود در کوه پارناسه با وی به سر می‌بردند. این فرشته‌ها را موز می‌نامیدند. بهاءالدین خرمشاهی در کتاب موسیقی در عهد باستان چنین نقل کرده است که موزها دختران زئوس خدای خدایان محسوب می‌شدند و از جایگاه والایی برخوردار بودند.

تاریخ پیدایش موسیقی، از پیشینه غنی برخوردار است.

موسیقی در فلسفه به معنای تعلیمات روحی است که در مقابل ژیمناستیک که به تعلیمات جسمانی می‌پردازد. پال نیوهام در کتاب آوا درمانی برای همه می‌گوید. «موزها دختران زئوس خدای خدایان بودند که نام مادرشان مموسین به معنی خاطره بوده است». آن‌ها معتقد بودند که الهه‌ها مسئول متبرک کردن بنی آدم با دمیدن به آن‌ها می‌باشند.

به همین دلیل است که موسیقی برای یونان سمبل قدرت و زنده کردن می‌باشد. هندوها سه خدای شیوا، ساراسواتی و نارادا را سرچشمه اصلی موسیقی می‌داند. برخی از محققان نظریات گوناگونی پیرامون پیدایش موسیقی ارائه داده‌اند. برخی معتقدند که موسیقی در اثر حرکات موزون و خصوصا تکامل کار کردن تکامل یافته است. در هر صورت تاریخ پیدایش ریتم و ملودی با تاریخ ظهور بشریت مقارن بوده و از چندین قرن تجاوز می‌کند. اما به طور کلی فرض بر آن است که ابتدا ریتم و ملودی برای بشر یک امر طبیعی بوده است. در صورتی که هارمونی به تدریج و به نسبت میزا رشد هنری و فکری به کمال رسیده است.

تاریخ پیدایش موسیقی را شاید بتوان در طول تاریخ جستجو کرد

بدین دلیل موسیقی، به طور قطع یکی از ابتکارات و خلاقیت‌های مهم بشری محسوب می‌شود. صرف نظر از کالبد موشکافی مولفه‌های متشکله موسیقی ارتباط تنگاتنگی میان موسیقی و گفتار وجود دارد. به گونه‌ای که روان‌کاوان و روانشناسان موسیقی را زبان نمادین ضمیر ناخودآگاه آدمی می‌دانند