تار یکی از سازهای زهی مضرابی است که در ساخت آن به طور کلی از چوب، پوست، استخوان، زه و فلز استفاده میشود و بهطور کلی دارای طول 95 تا 100 سانتیمتر است. اگرچه در گذشتههای دور نامی از آن برده نشده است؛ اما، تا حدود دویست سال پیش، تار یکی از سازهای اصلی موسیقی ملی بهشمار میآید. نوازندۀ تار ایرانی، در حالت نشسته تار را بر روی ران پا قرار داده و کاسه را در میان دستهایش قرار میدهد. این ساز از قسمتهای مختلفی تقسیم میشود که یکی از آنها کاسه طنین است.
یکی از آموزشگاههای آموزش تار، آکادمی آوای چکاوک است
کاسۀ طنین (کاسۀ طنینی)
کاسه طنین از چوب یک تکه در دو حجم تو خالی تقریباً گلابی شکل (یکی بزرگتر و دیگری کوچکتر) تشکیل شده و یک طرف آنها باز است. قسمت بزرگتر را کاسه و قسمت کوچکتر را نقاره میگویند. روی دهانههای باز کاسه و نقاره پوست میکشند و خرک را بر روی پوست کاسه قرار میدهند. جنس چوب کاسهها از چوب درخت تهیه میشود.
خرک
خرک معمولاً از جنس استخوان به کار رفته در روی دسته و شیطانک به طول تقریبی 5 و ارتفاع 2 سانتیمتر ساخته میشود که با دو پایۀ کوچک خود روی پوست کاسه قرار میگیرد و سیمها هر یک جداگانه از درون شیارهای کم عمقی که روی سطح خرک ایجاد شدهاند، عبور میکند. برای ثابت ماندک خرک روی پوست، تکههای کوتاهی از جنس دستانها از حلقههای کوچکی که روی خرک ایجاد شده میگذرد و به سیم گیر که در انتهای بدنۀ کاسه قرار دارد، وصل میشوند.
دستۀ تار
این قسمت عموماً از چوبهای سختی همانند گردو و یا توت ساخته میشود. دستۀ تار لولۀ توپری به طول تقریبی 50 سانتیمتر است که در جلوی آن سیمهای ساز قرار میگیرد و در فواصل مشخص و معینی قرار دارد. در طرفین طول دسته دو رشته نوار از جنس استخوان کار میگذارند که هم به زیبایی دسته کمک میکنند و هم مانع فرسایش چوب در اثر تماس زیاد انگشتها میشوند. دستۀ تار از یک طرف به نقاره و از طرف دیگر به سرپنجۀ تار متصل است.
پوست
پوست تار از قسمت نازک پوست چهار پایانی همانند بز و بره انتخاب میشود.
