موسیقی درمانی به معنی استفاده از موسیقی و برنامههای تنظیمشده موسیقایی برای توانبخشی تمامی بیماران (جسمی و روانی) است. انجمن موسیقی درمانی آمریکا 227 موسیقیدرمانی را استفاده از موسیقی برای اهداف درمانی شامل تجدید، ایجاد و تقویت سلامت بدنی و روانی تعریف میکند. انجمن موسیقیدرمانی استرالیا 2 222 (تعریف موسیقی درمانی را استفاده برنامهریزیشده) از موسیقی برای اهداف درمانی و رفع نیازهای کودکان و بزرگسالان که به دلیل اجتماعی، عاطفی، بدنی و ذهنی آسیبدیدهاند، ارائه میدهد.
همچنین انجمن حرفهای موسیقیدرمانگران، موسیقیدرمانی را به عنوان ابزار و شبکههای ارتباطی برای ایجاد رابطۀ متقابل بین بیمار و درمانگر از راه موسیقی و نشانههای موسیقایی تعریف میکند که میتواند هم در وضعیت بیمار و هم در شیوۀ درمان تغییراتی ایجاد کند. درمانگر با استفاده از ارتباط خلاق موسیقایی در موقعیت درمانی، تجربههایی بر اساس موسیقی را به وجود میآورد که به اهداف درمانی منجر میشود. در برخی از یادداشتها موسیقیدرمانی و تأثیرات آن اینگونه بیانشده است موسیقیدرمانی فرایندی است که از طریق تعامل با یک درمانگر با تجارب موسیقایی طراحیشده برای نشان دادن نیازهای خاص یک فرد باهدف ایجاد یک تغییر مطلوب، انجام میگردد.
موسیقیدرمانی توسط یک درمانگر که تعالیم خاصی دیده است بر اساس ارزیابیهای دقیق انجام میپذیرد. موسیقیدرمانی برای کودکان و بزرگسالان با ناتوانیهای ذهنی و فیزیکی، ناتوانیهای یادگیری، اختلالات طیف اوتیسم، اختلالات رفتاری یا سلوک، آسیبهای حسی، سوءمصرف مواد، بازماندگان سوءاستفاده فیزیکی، جنسی و هیجانی، صدمۀ مغزی، بیماریهای روانی، ضربه، آلزایمر، جنون و تسکین فردی مورداستفاده قرار میگیرد.
موسیقی درمانی برای التیام شرایط روحی انجام میشود.
موسیقیدرمانی برای بهبود شرایط روحی و در مواردی جسمی مورداستفاده قرار میگیرد که مهمترین آنها عبارت از ایجاد تعامل و ارتباط، ایجاد راهی برای بیان خویشتن، کشف ارتباط بین خود و دیگران، رشد خلاقیت و تحریک احساس و رشد مهارتهای ادراکی و شناختی، رشد مهارتهای حس حرکتی، بیان و پرورش یکپارچگی حسی هیجانی، رشد سازماندهی مهارتهای رفتاری، رشد مهارتهای مواجه شدن و اعتماد به نفس، رشد مهارتهای حل مسئله، رشد و یکپارچگی و ارتباط برقرار است.
