آواز یکی از بخش اجرای موسیقی‌های کلامی به شمار می‌آید که فردی با عنوان خواننده به اجرا پرداخته و مفاهیم گوناگون را به شکل و لحنی متفاوت اجرا می‌کند. شیوه اجرا و سبک آواز براساس نوع موسیقی و سبک شخصی خواننده نیز متفاوت است که به طور کلی در این مرز و بوم به چهار گروه کلاسیک، سنتی ایران، تلفیقی و پاپ قابل تقسیم می‌باشد. در این یادداشت به معرفی ویژگی‌های شاخص این سبک‌ها پرداخته می‌شود.

سبک کلاسیک

در این سبک، بر اصول موسیقی کلاسیک تأکید می‌شود. به‌همین دلیل، اجراکننده باید بر اصول موسیقی کلاسیک تسلط کامل داشته باشد و درک صحیحی از اصول سلفژ داشته باشد. آواز کلاسیک دارای شاخه‌های گوناگونی می‌باشد که از مهم‌ترین آن‌ها اپرا، پاپ کلاسیک و کلاسیک است. این نوع موسیقی بیشتر بر اشعار و احساس اشعار تمرکز دارد. بدین ترتیب خواننده باید متناسب با مفهوم اشعار، بتواند با تکنیک‌های آواز خود احساساتی همانند ترس، غم و شادی را القا نماید.

سبک سنتی ایران

موسیقی اصیل و سنتی ایران را می‌توان یکی از برجسته‌ترین سبک‌های موسیقی در جهان به شمار آورد که طرفداران بسیاری دارد. در این سبک، تمرکز بر گوشه‌ها و دستگاه‌های موسیقی سنتی می‌باشد که هر یک لحن و شیوه اجرای متفاوتی را طلب می‌کند. آوازهای سنتی ایران غالبا با عناوین اصفهان، بیات ترک، افشاری، ابوعطا و دشتی شناخته می‌شود که شیوه‌های اجرا در هر یک متفاوت است. 

سبک تلفیقی

در سال‌های اخیر جریانی با عنوان موسیقی تلفیقی یا Massive Art نه تنها در ایران، بلکه در جهان راه‌اندازی شده است که تلفیقی در میان موسیقی سنتی کشورها و موسیقی پاپ می‌باشد. در ایران، موسیقی تلفیقی عموما با تلفیق چند سبک موسیقی از فرهنگ‌های مختلف با یکدیگر و یا تلفیق سبک موسیقی سنتی و یا فولکلور مناطق با موسیقی پاپ همراه است. بدین ترتیب، خواننده، برخی از اصول موسیقی سنتی ایرانی و برخی دیگر از قواعد موسیقی پاپ را در هم می‌آمیزد و باعث تولید موسیقی می‌شود که نه سنتی و نه پاپ است.

سبک پاپ

موسیقی پاپ یکی از سبک‌های محبوب در سال‌های اخیر به شمار می‌آید که بسیاری از پژوهشگران و صاحب‌نظران این سبک را عامه پسند و مناسب  عموم جامعه می‌دانند. موسیقی پاپ به شیوه‌های مختلفی اجرا می‌شود؛ اما، به طور عمومی به اجرای ریتمیک با تکیه بر موسیقی می‌پردازد. نیاز به توضیح است که این سبک از نظر تجاری بسیاری موفق است.