موسیقی جاز از ابتدا به سبکهایی همانند سویینگ، نیوارولئان و بیباپ وابسته بود و باعث معرفی هنرمندانی همانند آرمسترانگ، الینگتن، بنی گودمن، چارلی پارکر و جان کالترین را پدید آورد. دامنۀ نفوذ و تأثیر این سبک موسیقی عظیم و جهانی بود و نه فقط بر بسیاری از انواع موسیقی مردم پسند که بر آهنگسازانی همانند موریس راول، داریو می یو و آرون کوپلند تأثیر گذاشت.
قدمت موسیقی جاز به عصر معاصر بازمیگردد
این سبک موسیقی در نخستین وهله از فرهنگهای آفریقای باختری، آمریکا و اروپا تأثیر گرفت. خاستگاه بردههای آمریکایی اغلب آفریقای باختری بوده که شامل غنا، نیجریه و چند کشور دیگر است. تکیه بر بداهه پردازی، استفاده از طبل، صداهای کوبشی، ریتمهای پیچیده شماری از عناصر موسیقی آفریقایی است که بر جاز تأثیر گذاشته است. دیگر تأثیر این سبک موسیقی، الهام از موسیقی آفریقای باختری ندا و پاسخ است. در اغلب قطعات آفریقای باختری، عبارتهایی که یک تک خوان میخواند، بارها توسط همسرایان پاسخ داده میشود. ندا و پاسخ در جاز هنگامی است که آواز تک خوان از سوی یک ساز یا عبارتهای اجرا شده با یک ساز پاسخ داده میشود.
الگوی ندا و پاسخ در این سبک موسیقی منشأ سر راستتری دارد و آن مراسم کلیسایی سیاهان آمریکایی است که در آن حاضران در کلیسا با آوازی به ندای واعظ پاسخ میگویند. در آمریکا سیاهان گسترهای غنی از انواع موسیقی را پروراندند که از منایع اساسی این سبک موسیقی شد. آوازهای کشت و کار، آوازهای مذهبی، سرودهای انجیلی و رقصهایی همانند کیک واک از آن جملهاند. این قطعات اغلب نت نویسی نمیشدند و اکنون به آنها دسترسی نداریم. اما شاید با صداها و ریتمهایی همانند صداها و ریتمهای این سبک موسیقی اولیه اجرا میشدهاند. مرکز این سبک موسیقی در سالهای اخیر از نیواورلئان به شیکاگو، کانزاس و نیویورک تغییر مکان داده است. اما با اینحال امروزه به دشواری میتوان کانون دقیقی برای این سبک موسیقی قائل شد.
ریشۀ موسیقی جاز را میتوان در فرهنگ آفریقایی جستجوی کرد
زیرا این موسیقی اصیل در سراسر جهان از پاریس تا توکیو شنیده میشود. از دهۀ 1940 تغییرات شگرفی در این سبک موسیقی پدید آمد و امروزه جاز در تالارهای کنسرت و هتلها شنیده میشود. جاز نخست به دلیل تکیه بر مسائل اجتماعی سرزنش میشد؛ اما، در سالهای اخیر منزلت بسیاری یافته و از دهۀ 1960 حتی در نمازخانهها راه یافته است.
