موسیقی با ابعاد نامحدود، خود همواره در زندگی بشر نقشهای مختلفی ایفاد کرده و با اجسام، احساس و اندیشه او رشد کرده است. این هنر بیانگر روحیات، فرهنگ، ذوق، احساسات و حوادثی بوده که بر ملتها گذاشته است. گرایش انسان به موسیقی گونهای ویژه از این نیاز و احساس درونی را فراهم آورده است. برای بیان بهتر مقصود، ترسیم بهتر تصاویر ذهنی که به علت محدودیت کلام، انسان قادر به بیان آنها نباشد. گذشتههای دور، ترانههای عشقی و انتقادی برای اولین بار توسط خنیاگران دوره گرد به وجود آمد که از میان خود مردم سرچشمه میگرفت.
این نوع موسیقی دارای یک مشخصه تاریخی است که عبارت از شیوه زندگی مردم است. به تعبیری جریانی بدون سانسور و مستقیم است که نه به سفارشات سیاسی و دولتی پرورانده شده و نه یک نوع موسیقی فاخری است که محدود به اتاقهای آوازخوانی بوده باشد، بلکه موسیقی است از جنس فولکلور و روایت زندگی روزمره مردم است. این نوع موسیقی مخصوص عوام بوده و مردم آن را با الهام از زندگی واقعی و حقیقی خود میساختند و میخواندند.
این نوع موسیقی هنر عوام است. هنر عوام، آفریننده معینی ندارد. بلکه در اندرون جامعه وسیع پرورده و به وسیله جامعه وسیع آبیاری میشود. در این صورت نباید هنر عوام را با پارهای از اثار رایج، مثلآ تصنیفهای شهری و یا موسیقی خواص که از طبع اشخاص معینی، به منظوری خاص میتراود، اشتباه کرد. این نوع ترانهها بسیار ساده بودند؛ به گونهای که برای هر کس قابل فهم بود.
موسیقی مردمی را موسیقی ملل و یا فولکلور میخوانند
این موسیقی، همیشه برای تشریفات فصلی و برای همه گونه آیین و رسمهای اجتماعی به کار رفته است. موسیقی مردمی، طولانیترین و جهانیترین رسم موروثی را دارا است. این عامل باعث شده تا موسیقی مردمی با لفظ موسیقی فولکور یا همان موسیقی بومی و محلی شناخته شده و هر یک منعکس کننده آداب، فرهنگ و رسوم آن اقوام باشد. پیوند و عجین شدن این سبک از موسیقی با فرهنگ و رسوم باعث شده تا بسیاری از اقوام و خانوادهها موسیقی قوم و ملت خود را نه به صورت آکادمیک و دانشگاهی بلکه به صورت سینه به سینه به یکدیگر منتقل کرده و از این طریق سعی در حفظ و انتفال آن به اقوام بعدی کنند.
