در این یادداشت به توضیح مبانی موسیقی، سازشناسی و ارکستراسیون پرداخته می‌شود. نکته نخست اینکه آهنگ با سمفونی متفاوت است. در نام آثاری که بدان آهنگ اطلاق می‌شود، نیاز به کلام آوازی و مطابق با متن موسیقی دارد. در حالی‌که سمفونی ژانری از موسیقی است که در آن گاه حدود 30 خطِ سازی استفاده می‌شود.

سازشناسی و ارکستراسیون یکی از مباحث جذاب و پیچیده در موسیقی به شمار می‌آید.

سمفونی دارای 4 موومان است که شامل قطعاتی خودمستقل می‌باشد. موومان‌ها از لحاظ سرعت دارای عبارات‌هایی از یک موومان با تمپوی سریع و رونده، موومان دوم آرام و کند، موومان سوم دارای یکی از فرم‌ها و یا ژانرهای رقص و موومان چهارم همانند موومان نخست دارای سرعتی بالا می‌باشد. در نوع آهنگسازی بسیار معمول است که آهنگساز از موتیف، بسط و گسترش موتیف‌ها برای خلق و پیشبرد موسیقی استفاده کرده است.

موتیف در مقابل تم بلندتر است. یک موتیف که از نت‌های ریزتری تشکیل شد، در مقابل و هم‌زمان با یک فیگور ریتمیک که نت‌های بلندتری دارد، شنیده می‌شود.

کنسرتو

ژانر دیگری که سه موومان دارد، کنسرتو می‌باشد. در کنسرتو، یک موومان رونده، موومان دوم کند و با تومانینه و موومان سوم باز سریع است. در این ژانر، یک ساز وظیفه اجرای استادانه و مشکلِ آنچه آهنگساز نگاشته است را برعهده دارد و ارکستر آن را همراهی می‌کند.

باسون

سازی دو زبانه‌ای است که از طریق لرزش دو زبانه چوبی برهم پدید می‌آید. کلیدهای بسیار زیادی برای ایجاد نت‌ها و فرکانس‌های متعدد وجود دارد. این ساز برای اجرای اصوات بم مناسب است.

هورن (هرن)

صدای این ساز از طریق لرزش ستون هوا ایجاد می‌شود. برای ایجاد نت‌ها و فرکانس‌های متعدد این ساز، از سری هارمونیک‌های اصوات استفاده می‌کند.

ترومپت و ابوا

هر دو ساز دارای یک نت دوی میانی هستند که این صدا در نوازندگی در هر یک از این دو ساز بسیار متفاوت خواهد بود و علت متفاوت در هارمونیک‌های این سازها است. این دو، در زمره سازهای بادی به‌شمار می‌آیند که در محدوده سوپرانو قرار دارند و صدایی در محدوده زیر تولید می‌کنند.