بافت موسیقیایی به اصطلاحی اطلاق میشود که به ارتباط لایههای صوتی و همزمان ملودی و هارمونی میپردازد. برخی آثار موسیقی دارای فشردگی و تراکم بسیاری در قطعات موسیقی می باشند. به طوری که برخی از قطعات موسیقی دارای صدایی سیال، غنی و روان هستند و یا در مقابل برخی دیگر از قطعات صدایی متفرق و نامتراکم دارند. این حالات باعث میشود تا اصطلاحی با عنوان بافت موسیقیایی برای توصیف قطعات گوناگون همانند ارکسترها مورد استفاده قرار گیرد. به طور کلی بافت موسیقیایی را میتوان به سه گروه ذیل تقسیم کرد:
بافت مونوفونیک
این نوع دارای تک صداها و یا خط ملودیک یکنواختی است که توسط خواننده و یا نوازنده اجرا میشود. این خط ممکن است به صورت همزمان توسط چندین نوازنده و یا چندین خواننده اجرا شود. بافت مونوفونیک را هم صدایی میگویند که حجیمتر و غنیتر از تک صدایی میباشد.
بافت پلی فونیک
این اصطلاح به معنای چند صدایی است. این نوع موسیقی بیشتر بر کنترپوان مبتنی است که با استفاده از دو و یا چند خط ملودی به تولید قطعهای میپردازد. ترکیب این خطوط با یکدیگر باعث تعالی و غنای یکدیگر میشود و در نهایت، صوتی دلانگیز تولید میگردد. نیاز به توصیح است که در مواقعی بافت کنتراپونی جایگزین بافت پلی فونیک میشود. در بافت کنتراپوان خطوط ملودیهای متفاوت با یکدیگر ترکیب شده و به صورتی ترکیبی قطعه موسیقی تولید میشود.
بافت هاروموفونیک
با این این نوع بافت تنها یک نوع ملودی اصلی شنیده میشود که با آکورد یا آرپژ همراهی میشود. این نوع موسیقی در دوران قرون وسطایی رواج بسیاری داشته است و آوازهای مذهبی قرون وسطا همانند آوازهای گریگورین به این سبک ساخته میشد. به طوری که هر خواننده نتی متفاوت را اجرا میکرد و براساس اورگانومها و فواصل چهارم و پنجم، صداهایی متفاوت تولید میشد. بههمین دلیل، در این نوع موسیقی نوعی هارمونی تولید میشود. در این نوع بافت تمرکز شنونده بر شنیدن ملودی است.
